We wczesnych latach 70-tych Charles Curran stworzył nowy model edukacyjny, który nazwał "Nauczanie Doradcze" ("Counceling-Learning"). To innowacyjne podejście za czołowe w procesie nauczania uznało czynniki emocjonalne. Według poglądu Curran'a uczniowie winni być traktowani jako "klienci", których potrzeby miały być adresowane przez nauczyciela w roli "doradcy". Curran wierzył, że jego model nauczania doradczego pomoże zmniejszyć stres spowodowany nową sytuacją uczniów, ich obawami przed porażką, itp. oraz był przekonany, iż w warunkach interakcyjnej grupy przyjaznych sobie osób uczących się nowego języka, proces nauczania będzie przebiegał znacznie wydatniej. Innym ważnym elementem tego modelu, a zarazem jego siłą, był nauczyciel, którego uczniowie postrzegali jako przyjaciela służącego radą, pomocnika pełnego zrozumienia dla uczniowskich potrzeb i obaw, a nie jako zagrożenie, czy też bezdusznego wroga.
Community Language Learning to model edykacyjny zachęcający nauczycieli do postrzegania swoich uczniów jako "całe osoby", których uczucia, intelekt, stosunki interpersonalne, zachowania obronne i chęć do nauki są adresowane i balansowane. Uczniowie zazwyczaj siedzą w kręgu (kole) z nauczycielem-doradcą poza nim. Uczniowie używają języka ojczystego celem nawiązania stosunków interpersonalnych opartych na zaufaniu między członkami grupy. Jeśli uczeń pragnie coś powiedzieć, robi to w języku ojczystym, a nauczyciel tłumaczy wypowiedź na język obcy. Następnie uczeń powtarza przetłumaczoną wypowiedź, po czym może zadawać kolejne pytania lub na nie odpowiadać; nauczyciel będzie tłumaczył a uczeń powtarzał. Techniki tej używa się do czasu, kiedy uczniowie są w stanie komunikować się w języku obcym, bez konieczności translacji. Proces ten przechodzi od konieczności "polegania" na nauczycielu-doradcy do samodzielności i odpowiedzialności za własny postęp.
| Rola nauczyciela | Rola ucznia | Relacje pomiędzy uczniem i nauczycielem | Język i kultura |
|---|---|---|---|
| Doradca, osoba wspierająca, jednocześnie przykład do naśladowania. Wyrozumiały | Na początku uzależniony od nauczyciela, jednak z czasem staje się coraz bardziej niezależny, jest partnerem w czasie zajęć | Wzajemnie uzupełniające się postacie, maję równe prawa i równe obowiązki. Relacje polegają na przyjaźni i zaufaniu. | Język jest postrzegany jako narzędzie komunikacji. Język służy rozwijaniu kreatywnego myślenia, jest narzędziem twórczym Kultura jest nierozerwalną częścią języka. |
| Umiejętności kluczowe | Rola języka ojczystego | Ocena postępów | Poprawianie błędów |
|---|---|---|---|
| Program zajęć jest układany pod indywidualne potrzeby studenta, który na przykład chce umieć się porozumieć w pracy. Najważniejsze jest mówienie i rozumienie. Czytanie i pisanie pojawiają się jako techniczna umiejętność i opierają się na tym, co uczeń już umie. | Używany do wydawania poleceń, do wyjaśnień, szczególnie na początku. Na wyższych stopniach zaawansowania stopniowo zastępowany przez język obcy. | Metoda pozwala na szerokie testowanie wiedzy, jednak jest to testowanie przyjazne dla ucznia. Uczeń jest proszony o napisanie paragrafu, lub tekstu, w którym może zaprezentować wiedzę. Test może mieć formę rozmowy | Najważniejszym aspektem metody jest przyjazne działanie nauczyciela. Wyklucza to typowe poprawianie błędów, które jest stresujące dla ucznia. Nauczyciel zwyczajnie powtarza frazę wypowiedziana z błędem poprawnie bez specjalnego zwracania uwagi na fakt błędu popełnionego przez ucznia. |
(1) Uczniowie postrzegani są jako "klienci" a nauczyciele jako "doradcy".
(2) Kluczowym dla procesu uczenia są atmosfera wzajemnego zaufania i wsparcia.
(3) Uczniom pozwala się używać języka ojczystego; nauczyciel zapewnia tłumaczenie wypowiedzi uczniów, po czym uczniowie próbują je zastosować.
(4) Gramatyka i słownictwo nauczane są metodą indukcyjną.
(5) Wypowiedzi uczniów w języku obcym są nagrywane, a następnie odsłuchiwane; zapewnia się transkrypcję owych wypowiedzi oraz odpowiedniki w języku ojczystym celem analizy.
(6) Uczniowie zaczynają używać języka obcego samodzielnie (bez tłumaczenia) kiedy czują się wystarczająco pewnie.
(7) Uczniowie zachęcani są do wyrażenia swoich emocji/uczuć oraz spostrzeżeń odnośnie procesu uczenia; nauczyciel okazuje zrozumienie.
Metoda Community Language Learning nie tylko zmierza w kierunku nauczenia uczniów posługiwania się językiem obcym w sposób komunikatywny, ale również usiłuje zachęcić uczniów do stopniowego przejmowania odpowiedzialności za własne postępy w nauce. Uczenie się i nauczanie w warunkach przyjaznych, gdzie zarówno nauczyciel, jak i uczeń postrzegani są jako "całe osoby" ("whole person"), gdzie intelekt i zdolności nie są odseparowane od uczuć, uważane są za kluczowe w tej metodzie. Początkowe zmagania w nauce języka obcego są rozwiązywane poprzez tworzenie środowiska/atmosfery wzajemnego zaufania oraz wsparcia, jak również poprzez budowanie zrozumienia między "uczniami-klientami" a "nauczycielem-doradcą".
(1) Nagrywanie wypowiedzi uczniów w celu późniejszej analizy.
(2) Transkrypcja wypowiedzi uczniów z podaniem odpowiedników znaczeniowych w języku ojczystym.
(3) Refleksja nad doświadczeniami/przeżyciami/uczuciami uczniów.
(4) Refleksyjne słuchanie. Uczniowie wysłuchują z taśmy swoich wypowiedzi.
(5) Ludzki Komputer (Human Computer) - nauczyciel w tej roli wymawia w języku obcym to co uczniowie chcą ćwiczyć, dając im jednocześnie możliwość poprawienia własnych błędów.
(6) Praca w małych grupach. Uczniowie tworzą nowe zdania na podstawie transkryptu, po czym dzielą się nimi z resztą klasy.