U schyłku XIX wieku miała miejsce rewolucja w dziedzinie nauczania języków obcych, która przez wielu uważana jest za początek współczesnej metodyki nauczania. Nauczyciele, którzy widzieli ograniczenia Metody Gramatyczno-Tłumaczeniowej (brak kompetencji komunikatywnej u uczniów), zaczęli eksperymentować z nowymi metodami nauczania języka. Ogólnie rzecz biorąc, zaczęto poszukiwać metody, która odzwierciedlałaby sposób, w jaki ludzie przyswajają język ojczysty. Nowa metoda zawierała techniki nieobecne w Metodzie Gramatyczno-Tłumaczeniowej, mianowicie: komunikacja werbalna, spontaniczne użycie języka oraz zdolność "myślenia" w języku obcym. Metoda ta odeszła od tradycyjnych technik w Metodzie Gramatyczno-Tłumaczeniowej, takich jak stosowanie języka ojczystego jako języka instrukcji, uczenie się na pamięć zasad gramatycznych i tłumaczenie między oboma językami.
Pojawienie się Metody Bezpośredniej zbiegło się w czasie z pojawieniem się nowej szkoły myślenia, wg której nauka języka obcego powinna odbywać się wyłącznie w języku obcym, bez tłumaczenia oraz z naciskiem na kojarzenie znaczenia i idei ze słownictwem języka obcego. Metoda zyskała na popularności w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w europejskich prywatnych szkołach językowych. Jednym z najbardziej znanych popularyzatorów był Niemiec Charles Berlitz, którego szkoły i "Metoda Berlitz'a" są obecnie znane na całym świecie.
Metoda ta ma jednak swoje minusy. Trudno ją zastosować w szkołach publicznych, gdzie klasy są liczebne, a budżet ograniczony. W latach 20-tych metoda ta zaczęła upadać i wielu nauczycieli powróciło do tradycyjnej Metody Gramatyczno-Tłumaczeniowej, którą uważano za bardziej "akademicką". Metoda Bezpośrednia nadal cieszy się popularnością w szkołach prywatnych i dała ona podwaliny Metodzie Audiolingwalnej.
| Rola nauczyciela | Rola ucznia | Relacje pomiędzy uczniem i nauczycielem | Język i kultura |
|---|---|---|---|
| Partnerska w stosunku do ucznia | Partnerska w stosunku do nauczyciela | Przyjazne, wzajemnie się uzupełniające | Używany jest głównie język mówiony, codzienny. kultura i wiedza o kraju, które języka się uczymy ważna i omawiana |
| Umiejętności kluczowe | Rola języka ojczystego | Ocena postępów | Poprawianie błędów |
|---|---|---|---|
| Słownictwo ważniejsze od gramatyki, najważniejsze jest mówienie. | Nie używany na zajęciach | Najczęściej ustna | Nauczyciel nie poprawia błędów, stara się, aby uczeń sam znalazł błąd podając inne, analogiczne zdania. |
1. Instrukcje jedynie w języku obcym.
2. Nauczanie słownictwa codziennego użytku.
3. Ćwiczenie komunikacji werbalnej poprzez pytania i odpowiedzi w małych grupach uczniów.
4. Nauczanie gramatyki metodą indukcyjną.
5. Używanie pomocy dydaktycznych do nauki słownictwa (relia), nauka pojęć abstrakcyjnych na zasadzie skojarzeń.
6. Uczenie słuchania i mówienia.
7. Nacisk na poprawność wymowy i form gramatycznych.
Podstawowym celem Metody Bezpośredniej jest nauczenie komunikacji w języku obcym, częściowo poprzez myślenie w tym języku i nie używanie języka ojczystego. Celem jest także nauczenie uczniów posługiwania się językiem obcym w sposób spontaniczny poprzez zastosowanie realiów lub gestykulacji, pantomimy w celu wytworzenia związku pomiędzy ideami i koncepcjami, a stosowanym językiem.
(1) Czytanie na głos.
(2) Ćwiczenia typu pytanie-odpowiedź.
(3) Zachęcanie uczniów do poprawy własnych błędów.
(4) Ćwiczenie dialogów.
(5) Ćwiczenie typu wypełnij luki
(6) Dyktando
(7) Pisanie