Total Physical Response jest metodą opracowaną przez James'a Asher'a, doktora w dziedzinie psychologii, w latach 60-tych. Metoda ta oparta jest na założeniu, że podczas nauki języka obcego, język ten jest przyswajany podczas procesu "łamania systemu/kodu" (codebraking process) podobnego w rozwoju języka ojczystego; proces ten pozwala na wydłużony okres słuchania (osłuchiwania się) oraz rozwijania zrozumienia zanim dojdzie do produkcji. W metodzie tej uczniowie wykonują polecenia, komendy nauczyciela, które wymagają ruchu.
Asher bazuje na sposobie w jaki dzieci przyswajają język ojczysty. Komunikacja mędzy rodzicami a dziećmi łączy aspekty zarówno werbalne, jak i ruchowe. Dziecko ruchem odpowiada na mowę rodziców. Następnie, odpowiedzi te są pozytywnie utrwalane/nagradzane przez rodziców (za pomocą mowy m.in.). Przez wiele miesięcy dziecko wchłania język, nie będąc jeszcze w stanie mówić. W tym okresie dochodzi do internalizacji języka oraz "łamania systemu". Po tym etapie dziecko jest w stanie spontanicznie reprodukować język/mowę.
| Rola nauczyciela | Rola ucznia | Relacje pomiędzy uczniem i nauczycielem | Język i kultura |
|---|---|---|---|
| Jest to metoda wykorzystująca koncepcję podejścia the comprehension approach ,czyli stawiająca na pierwszym miejscu zrozumienie. Nauczyciel wierzy, że uczenie się języka to przyjemność, a proces ten przypomina uczenie się małego dziecka, które w fakcie poznawania języka swojego otoczenia znajduje wielką przyjemność | Po okresie naśladowania zachowania nauczyciela przejmuje inicjatywę, nawiązuje relacje z innymi uczniami | Przyjazne relacje zaczynają się od naśladowania całym ciałem tego co mówi nauczyciel ( na przykład skakanie) | Język mówiony jest najważniejszy, kultura jest postrzegana jako styl życia ludzi mówiących danym językiem. |
| Umiejętności kluczowe | Rola języka ojczystego | Ocena postępów | Poprawianie błędów |
|---|---|---|---|
| Najważniejsze są struktury i słownictwo. Przeważają zdania rozkazujące- tak jak w języku, którym mówią dorośli do dzieci. Rozumienie języka jest pierwotne w stosunku do mówienia- tak jak w procesie uczenia się języka ojczystego. | Rzadko używany, znaczenie jest przekazywane poprzez zachowanie, ciało. | Postęp jest oceniany na podstawie obserwacji zachowań ucznia, czyli jak wiele potrafi zrozumieć i wykonać. | Błędy są naturalnym zjawiskiem przy uczeniu się języka. Bardziej znaczące błędy są poprawianie, ale bez stresu. Im wyższy stopień zaawansowania, tym bardziej szczegółowe błędy są poprawianie przez nauczyciela. |
(1) Nauczyciel instruuje, a uczniowie wykonują jego polecenia.
(2) Słuchanie i odpowiedź ruchem są ważniejsze od mówienia.
(3) Tryb rozkazujący i pytający są najczęsciej stosowanymi funkcjami języka, nawet na poziomie zaawansowanym.
(4) Element humoru w trakcie lekcji, co sprawia, że są bardziej przyjemne.
(5) Nie wymaga się od uczniów aby mówili do momentu, w którym czują się wystarczająco pewnie i są na to gotowi.
(6) Gramatyka i słownictwo są ważniejsze od innych obszarów języka. Język mówiony jest ważniejszy od języka pisanego.
Jednym z głównych celów metody TPR było uczynienie procesu uczenia bardziej przyjemnym, a mniej stresującym. Wierzono, że aby osiągnąć ten cel należy odtworzyć sposób w jaki dzieci uczą się języka ojczystego, szczególnie poprzez zapewnienie odpowiedniego okresu czasu na "słuchanie" oraz "zrozumienie".
(1) Używanie komend do kierowania zachowaniem.
(2) Zamiana ról - uczniowie kierują nauczycielem lub innymi uczniami.
(3) Sekwencja akcji - wraz ze wzrostem zaawansowania uczniów, dodaje się nowe komendy wymagające wykonania nowych akcji.